MEDYCYNA ESTETYCZNA

PROBLEMY

Rozstępy są to blizny – pasma scieńczałej, pomarszczonej skóry. Pojawiają się często w okresie dojrzewania, nagłej zmiany masy ciała, często u osób otyłych lub z dużą ilością masy mięśniowej. W powstawaniu rozstępów odgrywają rolę czynniki hormonalne (dojrzewanie, ciąża, karmienie, w przypadku schorzeń endokrynologicznych lub osób stosujących sterydy). Rozstępy skóry początkowo są czerwonawe lub sinoczerwone w postaci widocznych podłużnych, nieregularnych kresek, a następnie przechodzą w barwę perłowo-białą, są zapadnięte i pomarszczone.

Rozstępy stanowią problem kosmetyczny, mimo iż z czasem stają się mniej widoczne, przybierając kolor skóry otaczającej o perłowym połysku . Najczęściej pojawiają się na pośladkach, górnej część ud, brzuchu, biodrach, piersiach, ramionach, stawach kolanowych i barkowych.

Najlepsze efekty uzyskuje się w terapii świeżych rozstępów-czerwonych, czyli możliwie najwcześniej od wystąpienia zmian. W leczeniu rozstępów stosowane są różne zabiegi. Jest to terapia długotrwała.

Zabiegi wymagają cierpliwości i świadomości, iż nie zawsze można całkowicie zlikwidować rozstępy, można natomiast poprawić ich wygląd, spowodować iż będą prawie niewidoczne, bardziej estetyczne.

Cellulit jest schorzeniem podskórnej tkanki tłuszczowej o charakterze stwardnieniowo – włóknikowo – obrzękowym. Z punktu medycznego cellulit rozpatrywany jest jako choroba o charakterze metabolicznym tkanki podskórnej, dotycząca patologii komórek tłuszczowych, tkanki łącznej oraz mikrokrążenia skóry i tkanki podskórnej. Na powierzchni skóry widoczny jest on jako tzw. „skórka pomarańczy”, schorzenie to sięga jednak znaczenie głębiej i dotyczy głównie tkanki podskórnej.

Komórki tłuszczowe tkanki podskórnej uciskają naczynia krwionośne oraz limfatyczne, co osłabia krążenie krwi i limfy. Zastój limfatyczny, który wskutek tego powstaje, powoduje obrzęk oraz dalsze osłabienie mikrokrążenia. Upośledzone ukrwienie osłabia czynności metaboliczne tkanki, co jeszcze bardziej nasila obrzęk i osłabia mikrokrążenie. Jeśli proces trwa dostatecznie długo, dochodzi ponadto do odkładania się włókien kolagenowych w obrębie zrazików tkanki tłuszczowej. W obszarze równomiernie rozwiniętej tkanki tłuszczowej pojawiają się zgrubienia i guzki. Są to właśnie obszary objęte procesem chorobowym. Wiele wskazuje na to, że na powstawanie tego schorzenia wpływa także zaburzenie równowagi hormonalnej.

Efekt „skórki pomarańczy” powstaje w ten sposób, że rozrastająca się tkanka tłuszczowa rozpycha skórę, ta zaś połączona jest włóknami z głębszych warstw.

W miejscach przyczepu włókien do skóry powstają wklęsłości jak na rysunku obok.

Wyróżnia się 4 stopnie cellulitu, które można leczyć, ale pamiętać trzeba, iż wcześniejsze stadium tym lepsze efekty. Na powstawanie cellulitu wpływ mają uwarunkowania genetyczne, hormonalne (jak ciąża, okres dojrzewania i menopauzy, antykoncepcja hormonalna), tryb życia (dieta, ruch, papierosy, stres, wysokie obcasy).

Cellulit leczymy głównie ze wskazań estetycznych. Jest wiele różnych rodzajów terapii. Generalnie, leczenie polega na działaniu lipolitycznym, przeciwobrzękowym i aktywowaniu przepływu krwi w tkance tłuszczowej. W mojej praktyce stosuję i polecam zabiegi lipolizy oraz mezoterapię cellulitu.

Wśród metod leczniczych warte polecenia są jeszcze masaże, w tym szczególnie masaż limfatyczny oraz zabiegi carmen eterno.

Klasyfikacja cellulitu

Stopień 0 (cellulit lekki): zmiany występują w tkance podskórnej. W pozycji leżącej skóra jest gładka, wydaje się jędrna i sprężysta. Zmiany widoczne są gołym okiem jedynie w pozycji stojącej. Występują wtedy niewielkie nierówności, zauważymy je także uciskając skórę palcami.

Stopień 1. (cellulit średni): nawet na leżąco dostrzegamy nierównomiernie rozłożoną tkankę tłuszczową. W tym stadium tkanka łączna jest już stwardniała i uciska włókna nerwowe, co powoduje zwiększoną wrażliwość na ból. Natomiast gdy powstaje obrzęk, włókna którymi otoczone są adypocyty mnożą się zarówno liczbowo jak i objętościowo, co powoduje przemianę podskórnej tkanki tłuszczowej i zakłócenia w mikrokrążeniu.

Stopień 2. (cellulit ciężki): w każdej pozycji widoczne są grube złogi komórek tłuszczowych oddzielone głębokimi bruzdami. Oddzielenie kolagenu od włókien siatkowych powoduje powstawanie mikrogrudek. Mikrogrudki są guzkowate i zaokrąglone, mikroskopijnej wielkości, otoczone torebką włókien kolagenowych. Grudkowata skóra wygląda jak kalafior (wyczuwalne grudki w głębszych warstwach).

Stopień 3 (cellulit ciężki – makrogrudki): widoczny w każdej pozycji. Makrogrudka, zwana „grudką cellulitu”, powstaje, gdy mikrogrudki łączą się ze sobą. Podskórne grudki są bolesne, szczególnie przy ucisku.

Koktajle do mezoterapii cellulitu

Podawaną substancję nazywamy koktajlem, ponieważ jest najczęściej mieszanką kilku składników aktywnych. Zazwyczaj zawiera leki przyspieszające spalanie tłuszczu, likwidujące zastój limfatyczny, stymulujące metabolizm oraz poprawiające ukrwienie. Są to między innymi kofeina, fosfatydylocholina, L-karnityna, krzemionka organiczna, rutyna, wyciąg z karczocha, wyciąg z rośliny Centella Asiatica, tiratricol oraz zestawy witamin. Substancje te dobieramy indywidualnie do obszaru jego rozległości oraz stopnia cellulitu.

Terapia osłabia objawy cellulitu oraz poprawia wygląd skóry, nie oczekujmy jednak całkowitego wyleczenia. Przy mało zaawansowanym cellulicie w większości przypadków udaje się osiągnąć całkowicie gładką skórę. Przy większym stopniu zaawansowania zmian uzyskujemy osłabienie efektu „skórki pomarańczowej˝ oraz wyraźnie gładszą powierzchnię skóry. Uzyskujemy także istotną poprawę budowy wewnętrznej tkanki tłuszczowej, w tym odblokowanie naturalnych procesów metabolicznych.

Trądzik różowaty  (łac. rosacea) – przewlekłe schorzenie skóry (dermatoza) dotyczące osób w wieku dojrzałym, które polega na występowaniu wykwitów rumieniowych, grudkowych i krostkowych  Z  trądzikiem młodzieńczym łączy go tylko nazwa. Są to różne choroby, o różnej etiologii, przebiegu, objawach i leczeniu. Uważa się obecnie, że jest odmianą skóry szczególnie wrażliwej, ale nie wiadomo dokładnie co jest główną przyczyną trądziku różowatego. Znaczenie mają z pewnością infekcje bakteryjne, podejrzewa się także nadmierną aktywność metaloproteinaz. Są to enzymy naturalnie występujące w skórze, które rozkładają zużyte włókna kolagenowe. Jeśli jednak są one zbyt aktywne, powstaje zbyt dużo produktów rozkładu kolagenu, które działają prozapalnie. We wstępnej fazie choroby, która rozwija się w jedną z powyższych postaci, skórę chorego określa się jako skórę naczyniową. Pojęcie skóra naczyniowa jest rozumiane jako łatwość do czerwienienia się skóry twarzy, związana ze zwiększoną reaktywnością naczyń. Pojawiający się rumień może mieć charakter przejściowy (bez utrwalonych zmian skórnych) lub trwały. Ponadto może dochodzić do powstawania trwałych rozszerzeń naczyń – tzw. teleangiektazji.

Problemy z naczynkami i zaczerwieniem skóry mogą wskazywać na tendencję do trądziku różowatego. Skóra z tym problemem jest delikatna, wrażliwa i wyraźnie zaczerwieniona, zwłaszcza w centralnych częściach twarzy.

Może być też spowodowany zaburzoną gospodarka hormonalną w organizmie, łojotokiem, nadkażeniem nużeńcem ludzkim czy Pityrosporum ovale (odmiana saprofitycznego grzyba, który może stać się pasożytniczym),  stosowaniem sterydów miejscowo, czyli takich preparatów jak: Hydrocortison, Elocom, Cutivate, Flucinar.

Chociaż schorzenie częściej występuje u kobiet, to ciężkie postacie, z przerostem o charakterze rinophyma, dotyczą głównie mężczyzn. Trądzik różowaty nosa (rhinophyma, acne rosacea nasi) to guzowaty przerost nosa, powodujący znaczne zeszpecenia, a czasem nawet utrudnienia oddychania).  Szczyt zachorowań przypada na 30-60 rok życia
Trądzik różowaty obejmuje głównie okolice twarzy (policzki, okolice nosa, broda, rzadziej czoło). Ma postać drobnej czerwonej wysypki (rumień) nasilającej się podczas działania na skórę twarzy niekorzystnych czynników takich jak stres, zmiana temperatury otoczenia, nieodpowiednie kosmetyki, ekspozycja na słońca, nieprawidłowa dieta (przyprawy, alkohol) itp. Często pojawia się u osób z fototypem skóry I lub II.
Chorobę charakteryzują okresy zaostrzeń oraz remisji objawów, w których obserwujemy cofanie się dolegliwości skórnych. Leczenie jest głównie objawowe polegające na wydłużaniu okresów remisji oraz na złagodzeniu powstałych zmian.

W zależności od nasilenia zmian wyróżniamy cztery postacie trądziku:Postać rumieniowa  z licznymi teleangiektazjami, czyli zaczerwienienie skóry twarzy z rozszerzonymi naczynkami. W początkowym okresie zmiany mają charakter przemijający, pojawia się uczucie gorąca i pieczenia skóry. Postać grudkowo – krostkowa: w obrębie trwale i coraz intensywniej zaczerwienionych ognisk, pojawiają się rozszerzone naczynka, skóra jest bardziej wrażliwa, pojawia się obrzęk, grudki, krostki oraz przerost gruczołów łojowych. Postać przerosła: duże, zapalne guzki, rozrost tkanek miękkich, guzowatość, powiększenie gruczołów łojowych, nasilenie łojotoku, nos staje się duży. Postać oczna charakteryzującą się dodatkowymi objawami w obrębie oczu.

LECZENIE TRĄDZIKU RÓŻOWATEGO

Twierdzenie dr Thomasa Bathemana z roku 1812 mówiące o braku możliwości całkowitego wyleczenia jest aktualne do dziś. Leczenie polega przede wszystkim na uzyskiwaniu i podtrzymywaniu remisji, która często jest niestety niepełna.  W czasie zaostrzeń klinicznych wymagane jest przewlekłe stosowanie leków zarówno miejscowych, jak i ogólnych. Każde zaostrzenie przyczynia się do postępującego uszkodzenia skóry i nasilenia objawów choroby. W leczeniu wykorzystuje się różne preparaty farmakologiczne miejscowe i ogólne, kierując się w dużym stopniu wytycznymi FDA. Istotne znaczenie odgrywa także odpowiednia pielęgnacja i styl życia. Leczenie trądziku różowatego zależy od jego fazy klinicznej. W fazie rumieniowej wystarczy właściwa pielęgnacja i unikanie czynników drażniących. W fazie grudkowo-krostkowej miejscowo: kwas azelainowy, metronidazol, klindamycyna, erytromycyna, ogólnie: tetracyklina, erytromycyna, w przypadkach ciężkich i/lub opornych retinoidy. W fazie guzowatej jak wyżej oraz: retinoidy ogólnie w fazie wczesnej. Poza tym leczenie chirurgiczne, elektrokoagulacja, dermabrazja, kriochirurgia, laseroterapia. W postaci ocznej : ochrona przed czynnikami drażniącymi (kosmetyki, promienie UV itd.), sztuczne łzy, glikokortykosteroidy miejscowe, opieka okulistyczna
Ze względu na łatwość wystąpienia podrażnień skóry naczyniowej, opracowuje się specjalne zalecenia do pielęgnacji tego typu skóry. Pomimo występowania skóry naczyniowej, poprawna pielęgnacja skóry twarzy może nie dopuścić do rozwoju choroby lub osłabić jej nasilenie. Unikanie czynników drażniących, które powodują zaostrzenie się choroby u danego pacjenta. Wnikliwi pacjenci dość łatwo potrafią określić czynniki, które powodują zaostrzenie zmian naczyniowych na twarzy, traktowanie każdej skóry naczyniowej jako szczególnie wrażliwej. Należy bardzo dokładnie dobierać stosowane przez siebie kosmetyki, najlepiej po konsultacji z doświadczonym lekarzem.

Ochrona naturalnej bariery lipidowej skóry:

-do mycia twarzy stosować produkty przeznaczone dla skóry wrażliwej (np. płyny miceralne)

-stosować kremy poprawiające kondycję skóry i chroniące warstwę rogową naskórka

– stosować kremy przeciwsłoneczne, które chronią skórę przed negatywnym wpływem promieniowania słonecznego, przeznaczone do skóry wrażliwej i obrane w zależności od pory roku

– o tłustych lub lżejszych podłożach

– zaleca się stosowanie zielonych pudrów korygujących, kryjących rumień na twarzy.

Leczenie zabiegowe , które ma na celu uszczelnienie ścianki naczyń krwionośnych i zmniejszenie rumienia oraz utrzymanie uzyskanych efektów leczenia. W okresie remisji stosuje się pilingi retinoidowe, które ograniczają częstość nawrotów, a także powodują, że pacjenci z rosacea mają piękną i młodą skórę. Najskuteczniejsze są w tym wypadku zabiegi z retinolem i kwasem azelainowym. Substancje te przyczyniają się do odbudowy granicy skórno-naskórkowej oraz regeneracji struktury skóry.
YELLOW PEEL Jest to zabieg, który mocno oddziałuje na skórę i przynosi spektakularny efekt. W leczeniu trądziku różowatego jest niezwykle skuteczny. W skład preparatu złuszczającego wchodzą: kwas retinowy, azelainowy, fitowy i kojowy. Taki zestaw substancji leczniczych nie tylko wpływa na poprawę naskórka, ale działa też na głębsze warstwy skóry, pobudza produkcję kolagenu i elastyny, poprawiając strukturę skóry. Zastosowane substancje przyczyniają się także do powstania nowych naczyń krwionośnych, dzięki czemu skóra jest lepiej odżywiona i dotleniona. Rezultat peelingu widać już po pierwszym zabiegu – skóra jest gładsza, jaśniejsza, o wyraźnie spłaszczonych porach. Dla podtrzymania efektu zaleca się, by Yellow Peel wykonywać dwa razy w roku.
Jonoforeza – Zabieg ten polecany jest osobom cierpiącym na trądzik różowaty, szczególnie jako metoda przeciwdziałająca uporczywemu czerwienieniu się skóry twarzy. Pozwala na dostarczanie różnego rodzaju leków bezpośrednio do skóry. Terapia IPL stosuje się leczeniu nieznacznie rozszerzonych naczynek,     a przede wszystkim w zmniejszaniu rumienia. Laser IPL (Intensywne Światło Impulsowe – Intense Pulsed Light) jest urządzeniem generującym fale świetlne o różnej długości i dużej mocy. Światło wytwarzane jest przez lampę Xenonową, a długość fali regulowana specjalnymi filtrami. W zależności od ustalonej przez lekarza  długości fali świetlnej, dociera ona do usuwanych zmian skórnych, a jednocześnie nie uszkadza pozostałych warstw skóry i sąsiednich tkanek. Jest to tak zwana selektywna fototermoliza. Zabiegi wykonywane laserem IPL są bardzo efektywne w leczeniu trądziku różowatego. Doskonałe efekty dają w zwalczaniu występującego rumienia, zaczerwienienia skóry twarzy, popękanych i porozszerzanych naczynek. Zabiegi szczególnie polecane są pacjentom ze zmianami naczyniowymi na nosie, brodzie i policzkach.

Pamiętać należy, iż trądzik różowaty to choroba przewlekła, wymagająca ciągłej dbałości i odpowiedniej pielęgnacji dermokosmetykami oraz stałej ochrony przed promieniowaniem UV. Jego etiopatogeneza jest złożona i nie do końca wyjaśniona. Z tego powodu nie ma jeszcze rekomendowanej terapii, która mogłaby spowodować pełne wyleczenie. Obraz kliniczny choroby jest zróżnicowany i uzależniony w dużym stopniu od stylu życia. Również modele terapeutyczne są różnorodne zależnie od podtypu choroby i osobniczej odpowiedzi. W leczeniu wykorzystuje się zarówno preparaty miejscowe, jak i ogólne. Algorytm postępowania zatwierdzonego przez FDA stanowi zwykle pierwszą linię leczenia u większości chorych. Istotne znaczenie ma świadomość chorego o niekorzystnym działaniu wielu czynników egzogennych, zarówno pokarmowych, jak i środowiskowych, których unikanie może w istotny sposób się przyczynić do złagodzenia objawów klinicznych oraz poprawić jakość życia chorych. Z uwagi na odmienny charakter każdego problemu w celu dobrania odpowiedniego leczenia konieczna jest konsultacja w gabinecie.

Bruksizm jest to mimowolna i nadmierna aktywność mięśni żwaczy prowadząca do zaciskania zębów i zgrzytania nimi. Schorzenie dotyczy najczęściej młodych ludzi i obejmuje ok.8-20 % populacji.

Ta dolegliwość niszczy zęby. W efekcie wzmożonego zaciskania szczęk i zgrzytania ścierają się brzegi siekaczy, powierzchnie żujące trzonowców i przedtrzonowców. Odsłaniają się szyjki korzeni zębowych, co sprawia że zęby łatwiej ulegają próchnicy. Siła, z jaką bruksista nieświadomie zagryza zęby w trakcie snu, jest trzy razy większa niż podczas jedzenia. To mechaniczne tarcie jest tak silne, że niekiedy 20-letnia osoba ma zęby tak starte, jakby używała ich już 40 lat.

Pierwszym zauważalnym dla pacjenta sygnałem bruksizmu może być nadwrażliwość zębów. Tracą one bowiem naturalną warstwę ochronną, jaką jest szkliwo. Wyeksponowana zostaje silnie unerwiona zębina, więc pojawia się dyskomfort, a nawet ból w trakcie jedzenia i picia zimnych lub gorących pokarmów czy napojów.

Bruksizm powoduje skracanie koron zębowych, ich łamanie, utratę zębów, a także może doprowadzić do patologicznych zmian w obrębie stawu skroniowo-żuchwowego pod postacią trzasków i przeskakiwania.

Często bywa też, że pierwszym objawem bruksizmu jest ból.
Ból spowodowany bruksizmem jest bólem tępym, rozlanym, głębokim, promieniującym. Bóle skroni mogą sugerować choroby zatok czołowych, a bóle w okolicy przed usznej – choroby narządu słuchu. Niejednokrotnie występują bóle grupy zębów, ale nie wiadomo, który jest przyczyną dolegliwości. Czasem pacjent twierdzi, że bolą go wszystkie wypełnienia.

Bruksizm daje też objawy ze strony mięśni twarzy i obręczy barkowej:

  • przerost mięśni żwacza i skroniowego (tzw.’twarz kwadratowa’)
  • bolesność w okolicy przyczepów mięśni żwacza i skroniowego
  • wzrost napięcia mięśni obręczy barkowej, szczególnie mięśnia mostkowo – obojczykowo – sutkowego
  • maceracja i anemizacja śluzówki policzków i języka w linii zgryzu
  • częste krwawienie przy myciu zębów
  • zaniki przyzębia (obnażanie się korzeni zębów)
  • ubytki klinowe
  • zaburzenia w produkcji śliny.

Objawów bruksizmu można przez dłuższy czas nie zauważać. Najczęściej dopiero, gdy pojawia się dokuczliwy, nieustępujący ból zaczyna się szukać pomocy u różnych specjalistów. Chory nie przypuszczając, że przyczyną dolegliwości są zęby, udaje się często do lekarza innych specjalności, najczęściej laryngologa, neurologa i okulisty.

Powyższy opis ma ułatwić pacjentowi otrzymanie właściwej pomocy.

Stosowanie botoksu (a właściwie każdej toksyny botulinowej) w leczeniu bruksizmu może być traktowane jako metoda wspomagająca przy jednoczesnym stosowaniu szyn relaksacyjnych (przezroczystych nakładek) zakładanych na zęby lub jako metoda samodzielna w przypadku braku akceptacji szyn relaksacyjnych przez pacjenta.

Botulinę w odpowiedniej dawce wstrzykuje się w przerosłe mięśnie żwaczy i mięśnie skroniowe. Zabieg jest mało inwazyjny i mało bolesny. Po 3 dniach od podania, pacjent odczuwa ulgę, zmniejsza się napięcie mięśniowe i zmniejsza się ból. Zabieg powtarza się średnio co 6 miesięcy. Na podstawie 6-letnich doświadczeń specjalistów tej dziedziny, po okresie 2 letniego leczenia (stosowania jednocześnie nakładek relaksacyjnych i botoksu) można zaprzestać dalszego leczenia, gdyż po tym czasie zazwyczaj zanika nawyk zgrzytania zębami. Mięśnie odpowiedzialne za zgrzytanie ulegają zmniejszeniu, twarz przestaje być ,,kwadratowa”, staje się smuklejsza, jakby odmłodzona, jednocześnie ładniejsza.

Jest wiele metod trwałego usuwania owłosienia. Obecnie najbardziej popularna jest depilacja laserowa oraz depilacja IPL.

Niestety, jest ona mało skuteczna przy jaśniejszych włosach jak włosy blond, rude, szare czy siwe. W tym przypadku skuteczną formą depilacji jest elektroliza. Jej zaletą jest możliwość przeprowadzenia zabiegu o każdej porze roku i niezależnie od przyczyny nadmiernego owłosienia. Jest to najbardziej wszechstronna i sprawdzona metoda trwałego usuwania owłosienia, niestety czasochłonna. Technika ta pozwala trwale usunąć komórki rozrodcze, odpowiedzialne za odrastanie włosa, dzięki wprowadzeniu bardzo cienkiej igły do mieszka włosowego i zastosowaniu prądu, którego parametry są dobrane do rodzaju włosa i obszaru skóry.

W swojej praktyce wykorzystuję jeden z najlepszych aparatów do elektrolizy na rynku , jakim jest Apilus.

Dzięki działaniu prądu kontrolowanemu przez komputer, Apilus umożliwia osobie wykonującej zabieg niezrównaną precyzję i możliwość regulowania parametrów.

Bezpośrednio po zabiegu trzeba liczyć się z podrażnieniem skóry, małymi śladami po igle, opuchlizną w bardziej czułych miejscach twarzy. Zalecane jest więc użycie odpowiednich kosmetyków łagodzących podrażnienia, przydadzą się kosmetyki łagodzące – odpowiednie kremy i maseczki łagodzące.
Przeciwwskazania elektrolizy to ciąża, sztuczne zastawki serca oraz posiadanie rozrusznika serca.

Starzenie się twarzy odbywa się na trzech poziomach:

1. Skóry – dotyczy zmian w macierzy międzykomórkowej, czyli substancji która wypełnia przestrzeń pomiędzy komórkami. Macierz pozakomórkowa zbudowana jest w głównej mierze z kolagenu. Grube włókna kolagenu i elastyny przeplatane są strukturą substancji podstawowej zbudowanej z proteoglikanów i glikozaminoglikanów (kwas hialuronowy). Wraz z upływem czasu osłabieniu ulegają białka włókniste głównie kolagenu i elastyny, które tworzą swego rodzaju szkielet utrzymujący skórę. To dzięki nim skóra jest napięta i jędrna. Włókna kolagenowe w miejscu występowania zmarszczek rozchodzą się i przestają pełnić swoją funkcję podtrzymującą, elastyna także ulega degradacji. Utrata kolagenu przyczynia się do spadku grubości skóry właściwej oraz zmniejszenia jej zdolności do zachowania elastyczności (dzięki elastynie) i odpowiedniego poziomu nawilżenia (za sprawą kwasu hialuronowego), gdyż to właśnie kolagen tworzy struktury odpowiedzialne za ich zatrzymanie.

2. Tkanki podskórnej – skóra twarzy traci objętość w rezultacie zmniejszania się grubości podściółki tłuszczowej. Dodatkowo następuje zmiana rozmieszczenia podściółki tłuszczowej, co prowadzi do zmiany konturów twarzy.

3. Kości – wraz z upływem czasu dochodzi do resorpcji kości. Badacze z Centrum Medycznego Duke University zaobserwowali, że zmiany w strukturze kośćca twarzy odpowiadają za przejawy jej starzenia się. Niestety, u kobiet zachodzą one szybciej niż u mężczyzn. Dr Micheale Richard, który przedstawił wyniki badań swojego zespołu na dorocznym spotkaniu stowarzyszenia chirurgów kosmetycznych i rekonstrukcyjnych w Nowym Orleanie powiedział: „Zawsze skupialiśmy się na naciąganiu i liftingu tkanek miękkich, skóry i mięśni, by kosmetycznie przywrócić pacjentowi młody wygląd. Opierając się na nowych informacjach, korzystniejsze dla nadania twarzy młodzieńczych proporcji wydaje się odtwarzanie znajdującej się pod spodem ramy kostnej”.
Okazało się, że wbrew pierwotnym przypuszczeniom, kości czaszki nadal rosną, gdy ludzie się starzeją. Czoło wysuwa się do przodu, podczas gdy kości policzkowe ulegają cofnięciu. Kiedy fragmenty kośćca zmieniają swoje położenie, przesuwają się również zlokalizowane nad nimi mięśnie i skóra. W miarę starzenia się kości zaczynają się wychylać do przodu. W wyniku tego procesu leżące ponad nimi tkanki miękkie tracą oparcie i zaczynają obwisać. W rezultacie utraty tkanek podporowych twarz traci pożądane krągłości i łagodne łuki, a pojawiają się bruzdy i zagłębienia.

W zależności od indywidualnych wskazań i możliwości pacjenta proponuję następujące zabiegi:

  • peelingi chemiczne
    • alfa- i/lub beta
    • hydroksykwasy
    • retinoidy
    • płyn Jessnera
    • Yellow Peel
    • fenol
  • toksynę botulinową (Botox. Vistabel )
  • mezoterapię
  • wypełniacze (kwas hialuronowy, hydroksyapatyt wapnia)
  • Sculptrę (kwas polimlekowy)
  • osocze bogato płytkowe (PRP)
  • Dermapen
  • PLEXR

Włókniaki wyglądają jak grudkowate narośle, czasem małe niczym ziarenka piasku, czasem wydłużone, zawieszone na nitkowatym kawałku skóry. Są to nowotwory niezłośliwe, nie dają więc wznowy ani przerzutów. Rosną powoli, nieraz z długimi, wieloletnimi przerwami, czasem od pewnego momentu zaczynają maleć.  Przyczyna powstawania nowotworów niezłośliwych jest często nieznana. Wiele włókniaków jest wywoływanych przez wirusy.

Najczęściej zlokalizowane na szyi, karku, w okolicy pach, powiek.

Leczenie

Jest wiele metod usuwania włókniaków m.in. elektrokoagulacja, która gwarantuje bezinwazyjne usuwanie włókniaków. Polega na ścięciu białka tkanek poprzez termiczne jego uszkodzenie.

Zabieg jest wykonywany przy użyciu elektrod różnego kształtu: igły, igły z kulką, noża lub elektrody do specjalnego bezinwazyjnego zamykania naczyń czyli bez nakłucia skóry. Zabieg jest  stosunkowo bolesny, dlatego przy dużych zmianach stosuje się znieczulenie miejscowe.

Bezpośrednio po zabiegu może wystąpić obrzęk, rumień, stwardnienie, zasinienie, ból. Objawy niepożądane, występujące rzadko, to przebarwienia, odbarwienia, blizenki zanikowe lub przerosłe (zależnie od wielkości usuwanych zmian, np. w przypadku włókniaków bardzo małych często występujących na szyi i w okolicy pach nie pozostają żadne ślady).

Strupki, które pojawią się po zabiegu goją się w ciągu kilku dni.

Przeciwwskazaniami do zabiegu są: rozrusznik serca, zaburzenia krzepnięcia, zaburzenia krążenia, cukrzyca (trudności w gojeniu), ciąża.

Miejscowe otłuszczenia trudne lub niemożliwe do pozbycia się ćwiczeniami czy dietą. Najczęściej dotyczą okolicy podbródka („druga broda”), kolan, brzucha, okolicy krętarzowej („bryczesy”) i pleców (fałdki na plecach pod biustonoszem).

Skuteczną metodą na pozbycie się ich jest lipoliza iniekcyjna.

Leczenie migrenowych bólów głowy

Botulina jest jedną z metod leczenia bólów głowy u pacjentów cierpiących na przewlekłą migrenę.

Istnieją różne teorie na temat mechanizmu działania Botox-u w celu wyeliminowania migreny.

Jedna z nich głosi, że jej przyczyną są skurcze i napięcie mięśniowe. Kiedy mięsień się kurczy może podrażniać włókna nerwowe, wówczas przesyłają one sygnały do mózgu w zwiększonej ilości i wyzwalają odczucie bólu. Botulina osłabia lub paraliżuje mięśnie, hamując wydzielanie acetylocholiny. Eliminując napięcie mięśni eliminuje się również przyczynę bólu głowy.

Inna teoria -przedkliniczne i kliniczne badania farmakodynamiczne wskazują, że przypuszczalny mechanizm profilaktyki bólu głowy polega na blokowaniu sygnałów obwodowych do ośrodkowego układu nerwowego, co hamuje uwrażliwienie ośrodkowe. Botulina blokuje uwalnianie neuroprzekaźników związanych z powstawaniem bólu.

Przebieg zabiegu

Preparat w odpowiedniej dawce podaje się w określone partie mięśni okolicy czoła, skroni, tylnej części głowy i szyi. Połowa wstrzyknięć powinna być wykonana po lewej, a druga połowa po prawej stronie. Do każdego miejsca zostaje wstrzykniętych maksymalnie 5 jednostek leku BOTOX. Całkowita dawka podana w czasie jednej sesji terapeutycznej, wynosi od 155 do 195 jednostek.

Po podaniu botoksu, blokada zakończeń nerwowych mięśni odpowiedzialnych za powstawanie migreny trwa około 4 do 6 miesięcy, po tym czasie zabieg należy powtórzyć.

Botoks jest skuteczny w leczeniu migreny w ponad 80% przypadków. U więcej niż połowy pacjentów dochodzi do całkowitego ustąpienia napadów, a u pozostałych do znacznego zmniejszenia ataków migreny.
Należy podkreślić, że bóle głowy o podobnym do migreny charakterze, mogą być spowodowane różnymi chorobami, w związku z czym konieczna jest ich wcześniejsza diagnostyka lekarska. Botoks jest stosowany wyłącznie u pacjentów z rozpoznaniem bólu głowy o podłożu migrenowym.

Przeciwwskazania w stosowaniu toksyny botulinowej:

  • ciąża
  • laktacja
  • choroby autoimmunologiczne, np. reumatoidalne zapalenie stawów
  • choroby neurologiczne powodujące wiotkie porażenie mięśni szkieletowych
  • antybiotyki aminoglikozydowe (takie jak np. : tetracyclina, linkomycyna, amikacyna, kanamycyna, gentamycyna, neomycyna i streptomycyna -mają zdolność do współdziałania z toksyną i zwiększają ryzyko wystąpienia skutków ubocznych)
  • aminochinolony (chlorochina-Arechin, hydroksychlorochina-(Plaquenil ),
  • D-penicylamina (Cuprenil),
  • uczulenie na albuminę ludzką,
  • leki pomocne w leczeniu problemów rytmu serca, takie jak chinidyna
  • stany zapalne skóry

Ze względu na ryzyko zasinień

  • stosowanie leków obniżających krzepliwość krwi (np.aspiryna)
  • miesiączka

Powikłania

  • ból w miejscu iniekcji
  • objawy grypopodobne

Ustępują samoistnie po kilu dniach.

Allergan – firma farmaceutyczna, do której należy botox – planuje złożenie wniosku o oficjalne zaaprobowanie botoksu w leczeniu migren. Badania nad tym lekiem nadal trwają i jak na razie FDA nie zatwierdziła go do leczenia bólów głowy.

Zabiegu nie powinno powtarzać się częściej niż trzy razy w roku.

Nadpotliwość – zwana inaczej hiperhydrozą – jest chorobą powodującą wydzielanie nieadekwatnie dużej ilości potu w odniesieniu do fizjologicznych reakcji wywoływanych przez czynniki środowiskowe.

Pocenie się jest jednym z najważniejszych sposobów utraty ciepła przez organizm. Osoby z nadmierną potliwością wydzielają pot w ilości znacznie większej niż jest to potrzebne do kontrolowania temperatury ciała. Osoby z hiperhydrozą mogą wydzielać olbrzymią objętość potu. To oznacza, że ich dłonie, stopy, klatka piersiowa lub pachy (w zależności od tego, której części ciała dotyczy nadmierna potliwość) są stale wilgotne lub wręcz mokre. Utrudnia to wykonywanie zwykłych, codziennych czynności i może być przyczyną kłopotliwych sytuacji w życiu zawodowym lub towarzyskim. Należy jednak podkreślić, że nie jest prawdą, iż nadmierna potliwość wiąże się z przykrym zapachem ciała. Zapach kojarzony przez niektórych z nadmiernym poceniem się jest w rzeczywistości następstwem działania bakterii kolonizujących miejsca, w których długo utrzymuje się pot.

Ocenia się, że nawet 1% populacji cierpi na jedną z odmian nadmiernej potliwości. Dolegliwości zwykle pojawiają się w drugiej lub w trzeciej dekadzie życia.

Nie wiadomo dlaczego u niektórych osób występuje nadpotliwość, zaś u innych nie. Od około 1/3 do 1/2 osób z hiperhydrozą ma krewnego z tym samym problemem, co wskazuje na możliwe genetyczne podłoże nieprawidłowości.

Trudno jest określić fizjologiczną normę ilości wydalanego potu, dlatego rozpoznanie choroby często opieramy na subiektywnym odczuciu pacjenta.

Proces produkcji potu jest kontrolowany przez autonomiczny układ nerwowy, niezależny od naszej woli. Układ ten kontroluje pracę gruczołów potowych rozmieszczonych w różnych miejscach naszej skóry. Przyczyną nadmiernej potliwości jest nadreaktywność gruczołów potowych (ekrynowych). Gruczoły te zlokalizowane są na całej powierzchni ciała, ale najwięcej (prawie dwie trzecie) jest ich na dłoniach, stopach, w okolicach pach i pachwin. Właśnie te miejsca są najbardziej dotknięte nadpotliwością. Na powierzchni 1 cm kwadratowego skóry może znajdować się nawet 150 gruczołów ekrynowych, a ich ogólna liczba waha się od 2 do 3 milionów i nie ulega zmianie w ciągu całego życia. Wzrost wydzielania potu w tych okolicach jest zależny od aktywności odpowiedniego odcinka pnia współczulnego.

Istnieje też drugi rodzaj gruczołów potowych – gruczoły apokrynowe. Stanowią one część kompleksu, na który składają się jeszcze włos oraz gruczoł łojowy. Są one umiejscowione w okolicach dołów pachowych, brodawek sutkowych, wzgórka łonowego, okolicy przedmostkowej i w okolicy odbytu. Ich wydzielina zawiera feromony. Pot apokrynowy jest początkowo bezwonny, wydzielany w niewielkiej ilości. Gdy zmiesza się z potem ekrynowym, resztkami naskórka i wydzieliną gruczołów łojowych zaczyna stanowić idealną pożywkę do bytujących na skórze bakterii. W wyniku przemian chemicznych powstaje charakterystyczny zapach potu.

Wyróżnia się dwa główne rodzaje nadmiernej potliwości:

  • Miejscowa nadmierna potliwość jest częstszą odmiana omawianej nieprawidłowości i dotyczy stóp, dłoni i pach. Rzadziej obejmuje również twarz.
  • Uogólniona nadmierna potliwość dotyczy całego ciała. Występuje znacznie rzadziej (często nagle) i zwykle jest następstwem współistniejącej choroby, takiej jak infekcja, cukrzyca, guz chromochłonny lub nadczynność tarczycy. Ta nadpotliwość zazwyczaj zanika po wyleczeniu podstawowej choroby.

Nadmierna potliwość jest wyzwalana przez takie czynniki jak:

  • ćwiczenia fizyczne
  • ciepło lub zimno
  • alkohol, kawa lub herbata, palenie
  • stres, lęk lub inne silne emocje
  • niektóre pory dnia

Leczenie miejscowej nadpotliwości toksyną botulinową podejmujemy w sytuacji, gdy niewystarczające jest stosowanie antyperspirantów.
Mechanizm jej działania polega na zablokowaniu działania nerwów zaopatrujących potowe gruczoły ekrynowe i tym samym zahamowania wydzielania potu.

Przed rozpoczęciem zabiegu należy dokładnie określić pole nadmiernej potliwości. Najczęściej miejsca te pokrywają się w sposób widoczny kropelkami potu. Jednak niekiedy dokładne zidentyfikowanie tego pola jest niezmiernie trudne. W tym celu stosuje się tzw. test jodowo-skrobiowy (test Minora). Polega on na posmarowaniu danego miejsca jodyną, a następnie posypaniu skrobią ziemniaczaną. Poszukiwane obszary po kilku, kilkunastu sekundach ciemnieją i wyznaczają miejsca nadmiernej potliwości. Dzieli się je na kwadraty 1.5 x 1.5 cm i do każdego z nich płytko śródskórnie podaje się małe ilości(0.1-0.2 ml) toksyny botulinowej. Dla większości ludzi zabieg w okolicach pach jest minimalnie bolesny, ale osoby wrażliwe można znieczulić. Zabieg wykonywany na rękach i stopach wymaga znieczulenia. Sam zabieg trwa kilka-kilkanaście minut i można po nim wrócić do codziennych zajęć. Efekt jest widoczny po kilku – kilkunastu dniach i trwa kilka miesięcy. Potem wymaga powtórzenia.

Przed zabiegiem (dziesięć dni) pacjenci powinni zaprzestać przyjmowania witaminy E, multiwitaminy, ziela dziurawca i leków przeciwzapalnych.

Przeciwwskazania (jak przy każdym zabiegu z toksyną botulinową):

  • ciąża
  • laktacja
  • choroby autoimmunologiczne,np. reumatoidalne zapalenie stawów
  • choroby neurologiczne powodujące wiotkie porażenie mięśni szkieletowych
  • antybiotyki aminoglikozydowe (takie jak np.: tetracyclina, linkomycyna, amikacyna, kanamycyna gentamycyna, neomycyna i streptomycyna -mają zdolność do współdziałania z toksyną i zwiększają ryzyko wystąpienia skutków ubocznych)
  • aminochinolony (chlorochina-Arechin, hydroksychlorochina-(Plaquenil ),
  • D-penicylamina (Cuprenil),
  • uczulenie na albuminę ludzką,
  • leki pomocne w leczeniu problemów rytmu serca, takie jak chinidyna
  • stany zapalne skóry

Ze względu na ryzyko zasinień

  • stosowanie leków obniżających krzepliwość krwi (np.aspiryna)
  • miesiączka

Powikłania:

Wszystkie powikłania (jak i pożądane efekty) po wstrzyknięciu podskórnym i domięśniowym botuliny są przemijające.

Większość powikłań związana jest z użyciem igły-ból w miejscu ukłucia i krwiak.

Inne,bardzo rzadko występujące, to:

  • brak działania lub krótki czas działania toksyny botulinowej,
  • lekki świąd w okolicy pach, mijający bez leczenia po 1-2 tygodniach.
  • przy leczeniu nadpotliwości dłoni, w kilka dni po zabiegu, obserwowano przejściowe osłabienie siły mięśniowej, polegające na niemożności odwiedzenia, zwłaszcza piątego palca, rzadziej kciuka i wykonania silnego uścisku dłoni. Objawy te jednak zupełnie nie przeszkadzały w wykonywaniu codziennych zajęć. Stan taki może okazać się jednak nie do zaakceptowania na przykład u pianisty.
  • obserwowano czasem wyrównawcze pocenie innych okolic, również mijające po kilku tygodniach
  • Istnieje niewielkie ryzyko wystąpienia objawów “grypopodobnych” (zmęczenie, niewielki wzrost temperatury ciała, bóle mięśniowe) – ta dolegliwość ustępuje w ciągu kilku dni.

Podanie toksyny botulinowej to obecnie najszerzej stosowana i polecana metoda leczenia hiperhydrozy. Wg statystyk 80% leczonych reaguje dobrze, są jednak osoby, u których po wykonaniu zabiegu nie ma efektu lub jest on niezadowalający. Dzieje się tak u 20% pacjentów i tym pozostaje stosowanie antyperspirantów i zabieg chirurgiczny.

Przebarwienia są to widoczne gołym okiem, ciemniejsze od otaczającej skóry, plamki lub plamy. Jest to defekt estetyczny, który powstaje na skutek nadmiernej produkcji barwnika melaniny przez melanocyty. Problem ten dotyczy około 30% kobiet po trzydziestym roku życia i około 90% po pięćdziesiątym. Często występowanie przebarwień jest związane z zaburzeniami hormonalnymi oraz z ekspozycją na promienie słoneczne po zastosowaniu substancji zwiększającej podatność skóry na ich wystąpienie, np. leki hormonalne (w tym antykoncepcyjne), dziurawiec, perfumy itp. Plamy barwnikowe i przebarwienia są problemem rozległym, a ich pochodzenie jest zróżnicowane. Występują najczęściej na twarzy, przedramionach, szyi, dekolcie.

Rodzaje przebarwień

Piegi to niewielkie plamki na twarzy, dekolcie i ramionach, występujące najczęściej u osób o jasnej karnacji i blond lub rudych włosach. Piegi stają się bardziej wyraźne latem, na skutek oddziaływania na skórę promieniowania słonecznego. Nie ma możliwości całkowitego pozbycia się tych przebarwień, można jedynie zmniejszyć ich widoczność.

Melasma (ostuda) ma postać brązowych plam na twarzy, które pojawiają się najczęściej pod wpływem zmian hormonalnych związanych z ciążą, menopauzą, stosowaniem antykoncepcji hormonalnej. Przebarwienia obejmują przede wszystkim czoło i policzki, często występują symetrycznie.

Plamy soczewicowate są większe od piegów i często mają owalny kształt, a do ich powstania przyczyniają się promienie słoneczne oraz procesy starzenia się.

Ostatnią grupę stanowią przebarwienia pozapalne obejmujące miejsca, gdzie występowały uczulenia, trądzik bądź wysypka.

W leczeniu przebarwień stosuję różne metody lecznicze, często jest to terapia skojarzona. Jednak najczęściej polecam :

  • Cosmelan i Dermamelan
  • Bardzo dobre efekty w niwelowaniu przebarwień uzyskuje się urządzeniem PLEXR.  Polega na wykonywaniu niewielkich punktów na powierzchni skóry poprzez plazmę generowaną przez PLEXR, każdy w odległości ok. 0,5 mm. Po zabiegu powstają minimalne punktowate strupki, które odpadają po kilku dniach.

DERMAMELAN jest najskuteczniejszą kuracją na przebarwienia o podłożu hormonalnym. Zabieg może wykonać tylko lekarz. Zabieg składa się z 2 etapów:

1. W gabinecie lekarskim po oczyszczeniu i odtłuszczeniu skóry nakładana jest maska Dermamelan, która przypomina w kolorze ciemny fluid.

2. Pacjent z nałożoną maską udaje się do domu i po około 5 godzinach zmywa ją bieżącą wodą. Czas trzymania maski ustala lekarz w zależności od fototypu skóry pacjenta. Następnie, przez 3 miesiące od zabiegu, stosuje się krem podtrzymujący, według schematu dobranego przez lekarza.

Dodatkowo można stosować specjalny krem łagodzący – Hydravital faktor K i Melanogel Touch miejscowo na plamy.

Czynnikami aktywnymi w preparatach Dermamelan jest kombinacja substancji chemicznych i wyciągów roślinnych.

Składniki aktywne:

kwas azelainowy i kojowy– hamują syntezę tyrozynazy, kluczowego enzymu w procesie powstawania melaniny, działają antybakteryjnie, regulują wydzielanie łoju.

α-arbutyna – hamuje syntezę tyrozynazy

Rumex canadensis (occidentalis)– wyciąg ze szczawiu, rośliny pokrywającej prerie północnej Kanady. Ma silne właściwości hamowania tyrozynazy, działa przeciwrumieniowo

kompleks Tyrosinol– inhibitor tyrozynazy, hamuje syntezę melaniny

wyciąg z aloesu (Aloe Barbadensis)– działa kojąco, łagodzi podrażnienia, odmładza

wyciąg z lukrecji gładkiej (Glycyrrhiza glabra)– działa przeciwbakteryjnie i przyspiesza gojenie stanów zapalnych

niacynamid– posiada właściwości przeciwzapalne

bisabolol– działa odmładzająco

etoksydiglikol– działa odmładzająco, zwiększa penetrację pozostałych składników aktywnych

kwas salicylowy– działa antybakteryjnie

witamina E– antyoksydant

witamina A– odmładza, zwiększa odnowę komórkową

witamina C– działa antyoksydacyjnie, stymuluje syntezę kolagenu, wzmacnia naczynia krwionośne

Pełen efekt jest widoczny po miesiącu.

Można stosować dla każdego rodzaju skóry i przebarwień o różnej etiologii.

Najlepsze efekty uzyskuje się w przypadku przebarwień o podłożu hormonalnym (melasma) skóry tłustej i mieszanej, ponieważ oprócz tego, że pozwala pozbyć się plam barwnikowych, reguluje wydzielanie łoju, zwęża pory i dodaje skórze blasku.

COSMELAN

Terapia Cosmelan usuwa nawet intensywne plamy i przebarwienia skóry. W 98 na 100 przypadków redukuje intensywność plam o 95%. Mechanizm działania Cosmelanu oparty jest na wykorzystywaniu substancji hamujących tyrozynazę, kluczowego enzymu w procesie formacji melaniny oraz zawiera czynniki rozjaśniające o natychmiastowym działaniu (kwas kojowy, fitowy, arbutyna, palmitynian retinolu, kwas askorbowy).

Zabieg składa się z kilku elementów. Najpierw oczyszczamy skórę preparatem przygotowującym ją do przyjęcia kremu „Cosmelan 1″. Po upewnieniu się, że nie występują żadne skutki uboczne działania preparatu, lekarz zaleca odpowiedni czas utrzymania maski.

Dalsza część terapii kontynuowana jest w domu. Po określonym czasie maskę należy zmyć wodą. Przez ok. 3 miesiące na leczony obszar nakłada się preparat „Cosmelan 2″, specjalny łagodzący krem – Hydravital faktor K i miejscowo na plamy Melanogel Touch .

Istotne jest, że Cosmelan wykazuje również działanie odmładzające skórę i zwężające pory.

Pierwsze efekty widać po 2- 4 tygodniach.

Możliwa jest również terapia łączona, która daje najlepsze efekty. Doboru najbardziej skutecznej metody w danym przypadku dokonuje lekarz Dodatkowym plusem terapii przebarwień jest poprawa kondycji skóry, spłycenie drobnych zmarszczek i w rezultacie odmłodzenie.

Pamiętać należy, iż leczenie przebarwień wyklucza korzystanie ze słońca i solarium!

Przy pielęgnacji skóry z przebarwieniami należy stosować kremy rozjaśniające dostępne w aptece. Krem taki nakładamy codziennie przez co najmniej miesiąc. Kosmetyki rozjaśniające zawierają w swoim składzie sprawdzone substancje aktywne

  • Kwas azelainowy
  • Kwas fitowy
  • Kwas kojowy
  • Arbutyna
  • Hydrochinon
  • Witaminy A i C
  • Ekstrakt z rumianku
  • Wyciągi roślinne z cytryny, porzeczki, ogórka, pietruszki

Bezwzględnie należy pamiętać o stosowaniu kremów z wysokimi filtrami, aby ochronić skórę przed promieniowaniem UV- głównym winowajcą przebarwień. Kremy z filtrami powinny być stosowane cały rok.

ZMIANY NACZYNIOWE

Wśród nabytych zmian w obrębie małych naczyń możemy wyróżnić:

  • teleangiektazje
  • venulektazje
  • naczyniak gwiaździsty
  • naczyniak starczy
  • ziarniniak naczyniowy

TELEANGIEKTAZJE- zaliczane są do malformacji naczyniowych. Tworzą je rozszerzone naczynia krwionośne splotu podbrodawkowatego, które przeświecają przez naskórek. Średnica zmian waha się w granicach od 0,1 do 1 mm. Początkowo na twarzy widoczny jest rumień, nasilający się pod wpływem emocji, a z czasem pojawią się rozszerzone drobne naczynka. Stanowią nie tylko defekt estetyczny, ale mogą być punktem wyjścia np. trądziku różowatego. Skórę ze skłonnością do rozszerzonych, pękających naczynek należy odpowiednio pielęgnować i stosować odpowiednią profilaktykę, aby nie doszło do nasilenia i zwiększenia ilości naczynek.
Teleangiektazje mogą być ograniczone do niewielkiej powierzchni lub występować na całym ciele. Mogą być pojedyncze lub mnogie, pierwotne (samoistne) lub wtórne (nabyte).

W skrajnych przypadkach ściśle do siebie przylegają, tworząc bardzo gęstą sieć tak, że dają obraz jednorodnego zaczerwienienia, najczęściej występującego w obrębie policzków, nosa, czoła, dekoltu.

Do czynników zewnętrznych sprzyjających rozszerzaniu się naczyń zaliczamy między innymi:

  • przewlekłą ekspozycję na słońce
  • częste korzystanie z solarium
  • wiatr
  • duże wahania temperatur
  • dużą wilgotność powietrza
  • stosowanie laserów biostymulujących

Teleangiektazje wtórne mogą powstawać również po nadużywaniu i nieracjonalnym stosowaniu zewnętrznych preparatów sterydowych.

Na podstawie wyglądu teleangiektazje dzielimy na cztery typy:

liniowe (linijne) – nie tworzą widocznych połączeń między sobą. Najczęściej umiejscowione na przyśrodkowej powierzchni uda, nieco powyżej stawu kolanowego, na nosie, na policzkach

drzewkowate (krzaczaste) – przypominające konary drzewa. Zazwyczaj zlokalizowane na bocznej powierzchni uda, nosie, policzkach

pajączkowate (promieniste) – rozchodzące się promieniście na boki od centralnego punktu

guzkowe – rozsiane nierównomiernie

VENULEKTAZJE „pajączki żylne” są to rozszerzenia żylakowe, o średnicy 0,5- 3mm. Są zazwyczaj grubsze niż typowe teleangiektazje. Występują głównie w obrębie kończyn dolnych najczęściej na udach, okolicy podkolanowej, podudziach i okolicach kostki. Wyglądem przypominają „miotełkę” lub „wachlarzyk” koloru sinego, wiśniowego lub sinogranatowego.

Do czynników sprzyjających występowaniu venulektazji zaliczamy:

  • uwarunkowania genetyczne
  • siedzący tryb życia
  • niską aktywność ruchową
  • otyłość
  • wady postawy
  • opalanie się
  • płeć żeńską
  • ciążę
  • antykoncepcję hormonalną
  • schorzenia naczyń krwionośnych np. przewlekła niewydolność żylna
  • noszenie nieodpowiedniego obuwia (wysokie obcasy)

„Pajączki żylne” są najczęściej występującym defektem kosmetycznym u kobiet. Stwierdza się je u ponad 50% pań w wieku dojrzałym, a niekiedy zdarzają się nawet u nastoletnich dziewcząt.

NACZYNIAK GWIAŹDZISTY

Naczyniak gwiaździsty (spider angioma, stellate angioma, vascular spider)- potocznie nazywany jest „pajączkiem naczyniowym”. Jest to ognisko rozszerzonych naczyń włosowatych, rozchodzących się promieniście od centralnie położonej tętniczki doprowadzającej. Morfologicznie jest to guzek barwy czerwonej, od którego odchodzą promieniście naczynia włosowate.

Średnica zmiany zazwyczaj nie przekracza 1 cm. Zmiany mogą być pojedyncze lub mnogie. Umiejscawiają się najczęściej na twarzy lub tułowiu. Występują często u dzieci. W wieku późniejszym dominują u kobiet. Prawdopodobnie w ich powstawaniu istotną rolę odgrywają estrogeny.

Zmiany mogą pojawiać się w okresie ciąży i połogu. Towarzyszą również chorobom wątroby.

NACZYNIAKI STARCZE

Naczyniaki starcze (cherry senile, haemangioma senile) – nazywane potocznie „rubinkami” lub „punktami rubinowymi”. Występują bardzo często i licznie. Mogą powstać w każdym wieku, najczęściej jednak pojawiają się około 30-40 roku roku życia, a wraz z upływem czasu ich liczba rośnie.

Mają wygląd okrągłych kopulastych wykwitów o średnicy od 1 do kilku milimetrów. Przybierają barwę od jaskrawo czerwonej do rubinowo czerwonej. Najczęściej lokalizują się na tułowiu.

Do rozszerzenia naczyń dochodzi wskutek procesu starzenia się ściany naczyniowej, objawiającej się zanikiem włókien sprężystych oraz zwyrodnieniem tkanki łącznej. Usuwamy je zazwyczaj z powodów kosmetycznych. Drażnione mogą krwawić.

ZIARNINIAK NACZYNIOWY

Ziarniniak naczyniowy (angiogranuloma) – jest to bardzo często występujący pojedynczy, kopulasty guzek o czerwonej, lub sinoczerwonej ziarninującej powierzchni. Średnica guzka może wynosić od kilku mm do około 2 cm. Zmiana szybko rośnie, wykazuje tendencje do krwawienia, oraz tworzenia owrzodzeń. Większość wykwitów powstaje w wyniku drobnych urazów i/lub zakażeń bakteryjnych. Często pojawiają się u kobiet ciężarnych lub jako powikłanie leczenia zmian trądzikowych doustną izotretinoiną. Zmiany rozwijają się u dzieci i młodych dorosłych. Ziarniniak może pojawiać się na twarzy, rękach, palcach, błonie śluzowej jamy ustnej. Zmiana jest bezbolesna.

W obrębie czerwieni warg , rzadziej na małżowinach usznych występują naczyniaki nabyte czerwieni wargowej – jeziorko żylne (venus lake). Zmiana przyjmuje wygląd guzka koloru szaro-niebieskiego.
Profilaktyka jest najważniejsza – po to, by zmiany te nie utrwalały się. Ze względu na łatwość wystąpienia podrażnień skóry naczyniowej, opracowuje się specjalne zalecenia do pielęgnacji tego typu skóry. Pomimo występowania skóry naczyniowej, poprawna pielęgnacja skóry twarzy może nie dopuścić do rozwoju choroby lub osłabić jej nasilenie.

  • unikanie czynników drażniących, które powodują zaostrzenie się choroby u danego pacjenta-wnikliwi pacjenci dość łatwo potrafią określić czynniki, które powodują zaostrzenie zmian naczyniowych na twarzy.
  • traktowanie każdej skóry naczyniowej jako szczególnie wrażliwej – należy bardzo dokładnie dobierać stosowane przez siebie kosmetyki, najlepiej po konsultacji z doświadczonym lekarzem.
  • ochrona naturalnej bariery lipidowej skóry
  • do mycia twarzy stosować produkty przeznaczone dla skóry wrażliwej. (np. płyny miceralne )
  • stosować kremy poprawiające kondycję skóry i chroniące warstwę rogową naskórka.
  •  stosować kremy przeciwsłoneczne, które chronią skórę przed negatywnym wpływem promieniowania słonecznego, przeznaczone do skóry wrażliwej i obrane w zależności od pory roku – o tłustych lub lżejszych podłożach.
  • ponadto zaleca się stosowanie zielonych pudrów korygujących, kryjących rumień na twarzy.

Bardzo dobre efekty w profilaktyce przynoszą odpowiednie zabiegi kosmetyczne z jednoczesnym stosowaniem sonoforezy lub jonoforezy. Ważne jest również stosowanie doustnych preparatów jak i dermokosmetyków wzmacniających naczynia krwionośne zawierających np.: Vit. C, Vit. PP, wapno, wyciąg z miłorzębu japońskiego, arnikę.

Bardzo skutecznym składnikiem wzmacniającym ścianki naczyń krwionośnych jest witamina K. Preparat Auriderm K2 Gel zawiera aż 2% wit. K zamknietej w nowoczesnej formule nanosmomów.

Do najnowszej generacji substancji czynnych, które mają istotne działanie w miejscowym leczeniu teleangiektazji zalicza się kwas laktobionowy i glukonolakton.
Uwaga !– nieprawidłowa pielęgnacja skóry, źle dobrane kosmetyki mogą nasilić jej „naczyniowy charakter”.

W leczeniu nieznacznie rozszerzonych naczynek, a przede wszystkim w zmniejszaniu rumienia stosuje się zabiegi:

  • jonoforezę
  • IPL
Od niedawna jest dostępny:

Mirvaso®- 0,33% żel zawierający brimonidynę opracowany przez Laboratorium Galderma, zatwierdzony przez FDA. Lek ten przeznaczony jest  do miejscowego leczenia rumienia występującego u pacjentów z trądzikiem różowatym (Rosacea). Jest to pierwszy lek zwalczający tego typu objawy u chorych na Rosacea.

Jeżeli jednak naczynka są już bardzo rozszerzone, widoczne pod postacią licznych czerwonych nitek, różnej wielkości można je zamykać następującymi metodami:

  • laserowo
    • krioterapią
  • elektrokoagulacją
  • przy użyciu prądów wysokiej częstotliwości, bez nakłucia skóry.

W mojej praktyce stosuję jedną z najbardziej skutecznych metod zamykania naczynek- jest nią elektrokoagulacja –(tzw. diatermia chirurgiczna ). Polega na tym, że specjalną elektrodą (igłą) dotyka się-NIE PRZEKŁUWA – każdego naczynka i pod wpływem impulsów elektrycznych ścinających białko, naczynko samoistnie się zamyka i uszczelnia. Zastosowana metoda powoduje, iż zabieg jest aseptyczny, a podczas zamykania naczynek nie dochodzi do krwawienia.

Zabieg odbywa się bez zbytniej uciążliwości i potrzeby ograniczenia obowiązków zawodowych. Skóra po zabiegu (w zależności od częstotliwość prądu i ilości zamykanych naczyń) jest lekko podrażniona i zaczerwieniona. Proces gojenia trwa w zależności od wrażliwości skóry – od kilku do kilkunastu dni.

UMÓW WIZYTĘ

ul. Paderewskiego 14 lok.6
26-605 Radom / mazowieckie
+48 48 364 03 95
– w tygodniu odbieramy do 22

Agata Mazurek
502 451 001

Adam Mazurek
604 426 181